พี่เจนนี่ artstep รุ่น4 2556

ภาควิชานิเทศศิลป์ คณะมัณฑนศิลป์ ม.ศิลปากร

คะแนนนิเทศศิลป์ 100 คะแนนเต็ม วาดเส้น 95/100 คะแนน


senior2บ้านอยุ่นนท์ มาเรียนartstepตั้งแต่ ม.5 เทอม2 เลิกเรียนก็4โมงละกว่าจะนั่งรถตู้มาถึงก็ 5 โมง เพื่อมาdrawing ตอนเย็น บ้านไกลอะ เวลากลับก็ช่วงแรกๆ 2ทุ่ม หลังๆเริ่ม 3ทุ่มเพราะรอทำให้เสร็จ กลับถึงบ้านก็ 4ทุ่มละ แบบหมดแรง แต่ต้องนั่งทำการบ้านต่อก่อนนอน วันเสาร์อาทิตย์จากที่เคยว่างก็ต้องมาเรียน บางทีก้รู้สึกแบบทำไมไม่มีเวลาว่างเลยเหนื่อย โดดวันนึงไม่เป็นไรหรอก อยากนอนพักบ้าง พอมาอีกที เพื่อนเค้าไปไหนต่อไหนละ กุยังอยู่ที่เดิมอยู่เลย “แค่วันเดียวหรือแค่ไม่กี่วันที่เราหยุดพัก เพราะอยากสบาย ก็มีคนอีกหลายๆคนเค้าวิ่งแซงไปละ”จำนวนคนที่มาสอบด้วยอะไม่ได้มีหลักร้อยนะ มีเป็นพัน แล้วรับห้าสิบหกสิบคนเอง คือถ้ามัวแต่อยากสบาย บอกเลยว่าที่นั่งในมหาลัยไม่มีให้หรอกจริงๆ เรื่องท้ออะเป็นกันทุกคนแหละ แต่ท้อแล้วอย่าถอย ท้อแล้วให้สู้ ไม่มีหรอกคนขยันแล้วแพ้อะ เราโดนเรื่องงานเชยมาตลอด ตอนแรกท้อ แล้วรู้สึกว่ามันก็อยู่ที่เดิม เลยดูงานแม่งทุกวันดูแล้วสังเกต ว่าเค้าทำยังไงทำไมเท่ละดูดี ทำไมไม่เชย จนวันนึงทำออกมาละงานดีขึ้น แต่ก็ยังไม่ดีที่สุด ดีจริงแต่อย่าคิดว่าดีพอ มีอีกหลายคนที่มันเก่งแบบเก่งมาก เราต้องดีขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่ดีแต่ดีเท่าเดิม พี่กิ๊บเค้าหาเวลาให้ มาเถอะมาให้คุ้ม เวลาอีก2เดือนบอกเลยว่าน้อยมาก พี่ทุกคนเค้าหวังดีหมดอะ รับไว้เหอะ เชื่อดิ ถ้าน้องๆทำสำเร็จ ไม่ใช่แกคนเดียวที่ภูมิใจ มีพ่อแม่ที่ภูมิใจยิ่งกว่า ลำบากตอนนี้เพื่อสบายในวันข้างหน้า ถ้ายังขี้เกียจ โอ้ยไม่สบายปวดหัว โอ้ยขี้ไหลมาไม่ได้ โอ้ยริดสีดวงแตก มาไม่ได้ โอ้ยขาเจ็บ รองเท้ากัด โอ้ยเป็นประจำเดือน ขี้กากมาก พี่แหวนเคยขาหักแต่มาสอน ทำไมพี่เค้ามาได้ ใส่เฝือกกับแบกที่ช่วยพยุงเพื่อมาสอน แล้วถ้าแกป่วยแค่นี้ถึงกับหยุด ก็คิดดูละกัน อย่าคิดว่าตัวเองดีแล้ว เราต้องทำให้ดีกว่าเดิม แล้วก็อย่าคิดว่าตัวเองแย่ สู้ไม่ไหว ยังไม่สู้เลยแล้วจะรู้ได้ไงว่าไม่ไหว การบ้านที่พี่เค้าสั่งอะ ทำเหอะพี่เค้าไม่ได้เสียอะไรด้วยหรอก แต่มีตัวเราเนี่ยยิ่งทำยิ่งได้ ได้กะตัวเอง ได้เท่าไหนก้อีกเรื่องนึง